مقالات اجتماعی و سياسی

 
 

روزنامه نگاری كه با نشر كذب خود را بی اعتبار می سازد !

پاسخی به مقاله ی آندره آ نوسه خبرنگار تاگس اشپيگل

در مورد تبعيديان معترض به كنفرانس برلين

تحت عنوان تبعيديان ايرانی خود را بی اعتبار می سازند!

(چاپ شده در بامداد، سو ئد، آوريل ٢٠٠٠)

PDF نسخه

 نيلوفر بيضايی 

 خانم نوسه ی گرامی ،

 شما و من يكديگر را نمی شناسيم ، با اينهمه من بر اين باورم كه يك تفاوت اساسی ميان شما و من وجود دارد . من تاريخ سرزمين شما را می شناسم ، ولی شما تاريخ سرزمين مرا نمی شناسيد . من مدتهاست كه در تلاشم تا زخمهايی را كه بناچار از سرزمينم با خود بدين جا آورده ام (سرزمينی كه عاشقانه دوستش می دارم ) ، از طريق نوشتن و بروی صحنه بردن نمايشنامه التيام بخشم . ما يك گروه فقير تاتری هستيم . چندين سال است كه با نمايشنامه هايمان در كشورهای اروپايی می گرديم و برای تماشاگر ايرانی كه با ما تاريخچه ی مشتركی دارد، نمايش اجرا می كنيم . ما تلاش می كنيم تا زنده بمانيم ، در تبعيد ، در هيچستان . در يك جامعه ی مرفه ، در اروپا كه اكنون متحد شده و آنقدر قوی هست كه بتواند از امتيازات ویژه برخوردار شود ، از جمله امتياز كسب منفعت برای خويش و بهر قيمتی ... اين امتياز نوش جانش باد !

آری ، درست در همينجاست كه ما ايرانيان رانده شده ، ما تبعيديان تلاش می كنيم تا خشونتی كه كه در كشورمان بر ما اعمال شده ، فراموش كنيم . باور كنيد كه اين كار اصلا آسان نيست . بسياری از ما زنان و مردان در زندانهای جمهوری اسلامی به فجيع ترين شكل شكنجه شده اند و يا مورد تجاوز قرار گرفته اند . بسياری از ما كه در گروه سنی ١٣ سال تا ٤٠ سال بودند ، اعدام شده اند . آيا هرگز در مورد قبرهای دسته جمعی در ايران چيزی شنيده ايد ؟ آيا می دانيد كه در گورستان تهران ، محلی بنام "لعنت آباد" وجود دارد كه در آن هزاران نوجوان دفن شده اند ، بدون اينكه هرگز نام و هويت آنها شناسايی شده باشد . می دانيد كه تنها دليل اعدام شدن آنها اعتراض به قوانين قرون وسطايی ، اعتراض به سانسور و اعتراض به يك نظام مردسالار بوده كه برای زن نصف مرد حق قائل است ، بوده است ؟

آيا می دانيد كه بسياری از نوجوانان آن زمان امروز در بيمارستانهای روانی كشور شما بستری هستند ، چون فراموش كردن اين فشارها و شكنجه ها را تاب نياوردند ؟ آيا می دانيد كه بسياری از روشنفكران ، نويسندگان و هنرمندان سرزمين من كه جزو بهترينها هستند و سالهاست كه در تبعيد در اروپا ، آمريكا و كانادا بسر می برند ، به خاطر قطع ارتباط با ريشه ها شان و بدليل اينكه تاب ديدن فاجعه ای را كه بر سرزمينشان می رود نداشتند ، يا خودكشی كردند ، يا دق مرگ شدند و يا با خطر هر روزه ی انتحار دست در گريبانند ؟ آيا شما بعنوان يك خبرنگار هرگز علاقه ای به دنبال كردن بيوگرافی و سرنوشت اينان نشان داده ايد ؟ آيا می دانيد كه سرنوشت اينها جزو جدايی ناپذير تاريخ سرزمين من است و آيا می دانيد كه جمهوری اسلامی سالهاست تلاش می كند تا حضور و مرگ آنها را كه لكه ی ننگی بر پيشانی اش خواهد ماند ، انكار كند و آنها را حذف كند ؟ خانم نوسه ی گرامی ، ميان سرنوشت روشنفكران تبعيدی سرزمين شما در زمان فاشيسم هيتلری و سرنوشت روشنفكران سرزمين من شباهتهای بسياری وجود دارد .

زندگی توماس من ، برتولت برشت ، كلاوس من و بسياری ار متفكرين سرزمين شما كه امروز مايه ی افتخار شما هستند ، همانگونه سخت بوده كه اسماعيل خويی (شاعر) ، غلامحسين ساعدی (نويسنده ) ، شهرنوش پارسی پور (نويسنده ) ... و صدها متفكر ديگر از سرزمين بلا ديده ی من . متفكرين شما به همان اندازه برای فرهنگ سرزمينتان اهميت داشته اند كه اينان برای سرزمين من .

آقای خويی كه سالهاست در تبعيدگاهش در انگليس زندگی می كند ، سالهاست دچار افسردگی است ، غلامحسين ساعدی چند سال پيش در تبعيدگاهش در پاريس به حذف فيزيكی تن داد ، چرا كه ديگر تاب تحمل اين اوضاع را نداشت و شهرنوش پارسی پور امروز در آمريكا با خاطرات سالهای زندانی بودنش دست و پنجه نرم می كند. ..با اينهمه ، خانم نوسه ی گرامی ، جهان هرگز با متفكرين شما اينچنين غيرعادلانه رفتار نكرد كه شما در مقاله تان در تاريخ ١٠ آوريل ٢٠٠٠ در نشريه ی "تاگس ..." با نگاه از بالا به ما تبعيديان و بدتر "جهان سومی ها" كرديد .

خانم نوسه ، آيا شما می دانيد كه كسی مانند آقای اكبر گنجی يا آقای جلايی پور كه شما جزو "معتبرين" و " ارزشمندترين" شركت كنندگان سمينار برلين می شمريد كه هستند ؟ آيا می دانيد كه آقای گنجی از بنيان گذاران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی و آقای جلايی پور ، سالها فرمانده بسيج سپاه پاسداران در كردستان بوده است و عامل قتل بسيار ی از انسانهای بی گناه بوده است ؟

آيا برای شما قابل تصور است كه آقای گوبلز (اگر زنده می بود ) امروزاعلام می كرد كه دمكرات شده و بعنوان سخنران در جايی حضور می يافت و يهوديها به شنيدن سخنرانی او بروند و اعتراض نكنند ؟ آيا واقعا تصور می كنيد كه يهوديها چنين عملی را می پذيرفتند و اعتراض نمی كردند ؟ يا اينكه شما حق اعتراض را تنها برای اين سوی جهان برسميت می شناسيد كه شما بدان تعلق داريد ؟ شما از كجا اين حق را برای خود قائل می شويد كه معترضين به اين سمينار را بی اعتبار بخوانيد ، بدون اينكه كوچكترين اطلاعی از زندگينامه های شخصی آنها داشته باشيد ؟ كسانی چون آقای گنجی و جلايی پور تا به امروز كوچكترين نشانی از پشيمانی جناياتی را كه خود جزو عاملينش بوده اند ، از خود نشان نداده اند .

خانم نوسه ، طبق قوانين اروپای متمدن شما ، چنين كسانی پيش از اينكه حق صحبت در مورد "اصلاح طلبی " را بيابند ، بايد در برابر يك دادگاه پاسخگوی اعمال گذشته ی خود باشند . اين را شما بهتر از من می دانيد . آيا چنين نيست ؟

ديگر شركت كنندگان اين سمينار نظير آقای سپانلو يا آقای دولت آبادی كه گويا بنا بود حضورشان به اين سمينار وجهه ببخشد را من از كودكی و بدليل دوستی خانوادگی از نزديك می شناسم . من با فرزندان اينان بزرگ شده ام . آنها برای من "عمو سپانلو " . "عمو دولت آبادی " هستند . من برای تلاش ادبی و فرهنگی مادام العمر آنها ارزش بسياری قائلم و می دانم كه آنها در طول حيات ادبی شان با سانسور و برای آزادی مبارزه كرده اند . ولی شايد اين نيز واقعيت داشته باشد كه انسان هر چه مسن تر می شود ، محافظه كار تر می شود . آری اينان امروز "مفيستو" های -آيا رمان "مفيستو" ی كلاوس من را می شناسيد ؟- سرزمين من هستند ) . باور كنيد كه سختتيرين لحظه ی زندگی يك هنرمند زمانی است كه او نا خواسته و بناچار تبديل به ابزار يك دستگاه دولتی شود ، تا بتواند ادامه ی حيات دهد . بهمين دليل برايشان از صميم قلب متاسفم.

خانم نوسه ی گرامی ، آيا می توانيد برای من توضيح بدهيد كه از چگونه است كه يك بنياد فرهنگی مانند بنياد هاينريش بل ( آيا حيف نام اين فرهنگی ساز بزرگ نيست ، كه از آن اينچنين سوء استفاده شود؟ ) ، برگزاری يك سمينار سياسی با اهداف سياسی را در دستور كار خود قرار می هد و با نام قصد ايجاد ديالوگ به برگزاری يك مونولوگ دست می زند ؟ ديالوگ تنها زمانی ممكن است كه نمايندگان طيفهای فكری گوناگون امكان صحبت و انتقاد بيابند و نه تنها كسانی كه در ايران نيز امكان صحبت و حتی انتقاد دارند . می دانيد كه يكی از هدفهای بزرگ اين رژيم سالهاست كه تقسيم اين ملت به "خودی " و "غير خودی " بوده است ؟

شما شانس بدنيا آمدن در يك سرزمين آزاد را داشته ايد و بعنوان زن اين امكان نسبی را داريد كه در مورد سرنوشت خويش تصميم گيرنده باشيد . اين حق را برای زنان سرزمين من نيز قائل باشيد كه چون شما اين شانس بزرگ را نداشته اند .

اين را نيز بدانيد كه ما برای خود حق اعتراض قا ئليم و از تصوير كليشه ای انسان مغلوب قدرت كه شما از ما در ذهن داريد ، فرسنگها فاصله داريم . اين حق را رؤيمی كه ايجاد رعب و وحشت جزو دستور كارش قرار دارد ، نتوانست از ما بگيرد و مطمئن باشيد كه حمله های توهين آميز كسی چون شما نيز نخواهد توانست از ما سلب كند.

حسی را كه به يك ايرانی تبعيدی پس از ١٥ سال دوری از ايران از ديدن آخوندی چون آقای اشكوری دست می دهد ، تنها كسی می تواند بفهمد كه با پوست و گوشت خود لمس كرده باشد كه چنين كسانی كه امروز اينچنين مزورانه سربزير می اندازد ، قادر به چه رفتارهای خشونت آميزی می باشند و برای رسيدن به همه ی اينها شما می بايست تاريخ اين سرزمين را می شناختيد ودرست همين ازحوزه ی شناخت شما خارج است .

 

 ^

 © 2003 by niloofarbeyzaie@gmx.at

Diese Seite ist Teil eines Framesets [this page is part of a frameset]
LOAD FRAMESET