مقالات اجتماعی و سياسی

 
 

٨ مارچ، روز تجديد پيمان زنان ايران!

(چاپ شده در سايت های اخبار روز، پيك ايران، روشنگری، ديدگاه، گويا مارچ ٢٠٠٣)

PDF نسخه

 نيلوفر بيضايی 

هشت مارچ در آستانه ی ٩٣ سالگی، زادروز روز زن است . روزی كه بدنبال پيشنهاد كلارا زتكين برای تشكيل كمپينهای زنان در مبارزه برای بدست آوردن حق رای در سال ١٩١٠ و يكسال بعد از اين پيشنهاد در سالگرد تظاهرات اعتراضی زنان كارگر نيويوركی به شرايط غير انسانی كاری ، اينچنين نام گرفت. از ‌آنهنگام تاكنون، زنان در سراسر جهان اين روز را به روز اكسيون های اعتراضی و در عين حال روز همبستگی و تجديد پيمان در مبارزه ی مشتركشان برای رسيدن به برابری كامل فردی، حقوقی ، اجتماعی ، سياسی و اقتصادی بدل ساخته اند.

امروز برای ما زنان ايرانی می بايست بيش از ديگران روشن شده باشد كه طرح و تاكيد بر خواسته هايمان ، بدون شركت در عرصه ی اجتماع ، بدون دخالت در تغيير سرنوشت ، بدون حركتهای جمعی و متشكل ممكن نيست. حاصل انقلاب اسلامی برای زنان ايران تنها فشار و تحقير و توهين و خشونت بوده است. يكی از اولين اقدامات اسلاميون به قدرت رسيده اجباری كردن پوشش اسلامی برای همه ی زنان بود. اينكه حكومتی برای خود اين حق را قايل شود كه برای چگونه لباس پوشيدن بيش از نيمی از جمعيت كشورش تصميم بگيرد ، نه تنها تحقيرآميز است ، بلكه نشان از ذهنی متجاوز و بيمار دارد . ذهنی كه تا آنجا پيش برود كه موهای زن را عامل تحريك جنسی مردان بداند، نمی تواند از سلامت برخوردارباشد. اساس ذهنيت حكومت اسلامی به زن بر پايه ی بيماری عميق جنسی و تجاوز بنا شده است. ذهنی بيمار كه برای پوشاندن فساد عميق نهفته در خود، اين فساد را به زن نسبت می دهد و برای همين اين حق را برای خود قايل است كه برای چگونه بودن او تصميم بگيرد. وضع قوانينی كه ناشی از ذهنيتی بيمار و نگاهی بی اعتماد به هر گونه توانايی در زنان بود ، آنان را موجوداتی ناقص العقل تصوير كرد و حق تصميم گيری در مورد خويش را در تمامی عرصه ها از آنها گرفت. مخالفت آشكار و پنهان با اشتغال زنان ، تبليغ و ترويج اين ذهنيت كه جايگاه اصلی زنان در خانه است ، اعمال انواع تبعيضهای جنسيتی در بازار كار، پايين بردن سن قانونی ازدواج به ٩ سال، ايجاد پايه های قانونی برای گسترش زن آزاری و اعمال خشونت جسمی و جنسی بر زنان ، وضع قانون سنگسار ، سپردن حق حضانت فرزندان به پدر، قانونی شدن حق چند همسری برای مردان، تنظيم محتوای كتابهای درسی بر اساس نگاه تحقيرآميز حاكمين به زن، محدود ساختن حضور زنان به عرصه ی آشپزخانه و بچه داری در كتابهای درسی و تبليغ نگاه سنتی به زن، تقسيم مشاغل به زنانه و مردانه و ايجاد محدوديتهای بيشمار شغلی برای زنان تنها گوشه هايی از فاجعه ای است كه بنام حكومت الله بر زنان ايران رفته و می رود.

كسانی كه با استفاده از آمار موجود كه حاكی از درصد بالای حضور زنان در دانشگاهها (بعبارتی بالای ٥٠ درصد و بيش از مردان) ، اين حضور گسترده را از بركات انقلاب اسلامی و امن شدن دانشگاهها در حفظ عفت زنان بر می شمرند، پاسخی برای اين سوال ندارند كه اين زنان پس از فارغ التحصيل شدن چه بر سرشان می آيد و اينكه چرا (طبق آخرين آمار) تنها ده درصد نيروی كار را زنان تشكيل می دهند و اينكه چرا اين آمار در سال ١٣٥٥ ، يعنی دو سال پيش از انقلاب دوازده و نيم درصد بوده است.

اكثر زنان تحصيلكرده ی دانشگاهها پس از پايان تحصيل ، بدليل ريشه دار بودن اين ذهنيت در كارفرمايان ، كه زنان از نظر قوای بدنی و فكری ناتوان تر از مردان هستند، به مشاغل مناسب دست نمی يابند. بسياری از خانواده ها ی ايرانی سنتی می انديشند و حكومت اسلامی زمينه ی رشد و گسترش اين ذهنيت را تقويت كرده است. بسياری تحصيل و مدرك تحصيلی دختران خود را بستره ای مناسب برای يافتن همسری با موقعيت مناسب شغلی و مالی می دانند. بسياری نيز می دانند كه راهها برای دستيابی به شغلهای درخور تحصيلات برای دخترانشان بسته است. در عين حال نبايد فراموش كرد كه سرنوشت زنان تحصيلكرده و شاغل پس از ازدواج بدست همسرانشان سپرده می شود. چرا كه طبق قوانين مدنی در صورتيكه مرد با اشتغال همسرش موافق نباشد يا به هر دليلی اشتغال زن را با موقعيت خانه داری او ناهمخوان بداند ، می تواند زن را از ادامه ی اشتغال منع كند.

فراموش نكنيم كه زنان تحصيلكرده درصد بسيار محدودی را نسبت به كل جمعيت زنان تشكيل می دهند. اكثر زنان از امكان ادامه ی تحصيل محرومند و بدليل فقر اقتصادی و به اتكای قانون، در سنين پايين مجبور به ازدواج می شوند. بيشترين درصد بيسوادان را (يعنی كسانی كه خواندن و نوشتن نمی دانند) زنان تشكيل می دهند.

زنان قربانيان خشونت وسوء ظن و شك هستند و در مملكتی كه حاكمين از تئوری فساد بالقوه ی زنان حركت می كنند، خانواده ها نيز در اين باور عقب مانده تقويت می شوند كه برای جلوگيری از فساد ، دختران بهتر است زودتر شوهر كنند. در رژيم اسلامی به زنان مانند بردگانی نگاه می شود كه افسارشان تا مدتی در دست پدر و برادر است و سپس بدست شوهر سپرده می شود.

نتيجه ی اينهمه تبعيض و بی حقوقی برای اين زنان و دختران جوان چيست؟ حس خود كم بينی، خود را دست كم گرفتن، از دست دادن انگيزه برای پيشرفت در عرصه ی اجتماعی ، بی ارزش شمردن خود، ياس ، سرخوردگی . شايد حداكثر در اينجا روشن شود كه چرا ميزان خودكشی، خودسوزی و اعتياد در زنان و دختران جوان اينچنين رشد كرده است.

بر خلاف تصويری كه حاكمين اسلامی از خويش بدست می دهند و بر طبق آن خود را حافظ ناموس و حجب زنان معرفی می كنند، به زنان همچون ابزاری می نگرند كه می توان آنها را با پشتيبانی قانونی وجه المعامله قرار داد. تشكيل باندهای عجيب و غريب خريد و فروش دختران و زنان ، تنزل دادن زنان به سطح موجوداتی كه برای ارضای نيازهای مرد آفريده شده اند ، پشتوانه ی خود را از بطن ايدئولوژيك اين حكومت برگرفته است. آنها واژه ی مورد علاقه شان يعنی استفاده ابزاری از زن را به غرب نسبت می دهند، در حاليكه اساس حركات و مبارزات زنان غربی دفاع از كليه ی حقوق زن و از جمله حق تعيين سرنوشت و حق مشاركت در اجتماع بوده است . زنی كه بتواند نه بگويد، زنی كه نظر داشته باشد، زنی كه برای خود حق حيات و حق حضور قايل باشد و از پشتوانه ی حقوقی نيز برخوردار باشد، هرگز به ابزار كسی تبديل نمی شود. چنين زنی مسئول اعمال و سرنوشت خويش است و در عرصه اجتماع از تمامی امكانات موجود برای ابراز وجود و بر عهده گرفتن نقشی موثر بهره می جويد.

تنها از زنی می شود استفاده ی ابزاری كرد كه به حقوق خويش آشنا نباشد يا اصلا حقوقی نداشته باشد. و دقيقا همين وضعيت را سالهاست كه حكومت اسلامی برای زنان ايجاد كرده است. استفاده ی ابزاری را آقای خاتمی و دوم خرداديان از زنان كردند كه با وعده ی حقوق بيشتر آنها را بسوی صندوقهای رای روانه كردند و پس از بقدرت رسيدن فرمايش فرمودند كه بنفع خود زنان است كه از مشاغل مهم دور بمانند ، چون ممكن است از پس آنها بر نيايند و آبرويشان برود! (نقل بمعنی از سخنان خاتمی پس از انتخاب)

در جامعه ای كه زهرا خانمها و مردسالارانی در هيبت زن مشاورين دست دوم و دست دهم روسای مملكتند و كارشان باز پس دادن نظرات و خواسته های آقايان در قدرت و مخالفت با آزادی زنان است ، كدام الگو برای دختران جوان وجود دارد كه دخالت در امر سياست را برايشان كمی جذاب كند.

صدای زنان و مردان سكولار را به زور سرنيزه قطع كردند، آنها را قلع و قمع كردند ، تا در نبود آنها مردم دل به مشتی آخوندزاده ی زن و مرد در هيبت مردمسالاران دينی خوش كنند و دم بر نياورند.

اينها گويا فراموش كرده اند كه هر فشاری مقاومت منفی می آورد ، گويا نمی بينند كه با وجود تمام آنچه گفته شد، زنان ايران اين اجحاف و بی حقوقی را تا ابد نخواهند پذيرفت. ٢٥ سال پروپاگاندای مداوم نتوانست اين زنان را به خوهران سربزير زينب بدل كند . زنان ايران متشكل خواهند شد و هم اكنون نيز از ضرورت تشكل با وجود همه ی موانع باخبرند. زنگ خطر تماميت اين حكومت سالهاست كه به صدا در آمده است و زنان ديگر چيزی برای از دست دادن ندارند. حقوق زن، حقوق بشر است و دقيقا اين حقوق است كه سالهاست دارد در ايران پايمال می شود. جنبش زنان تنها زمانی قابل اتكاست كه از تمامی زنانی تشكيل شده باشد كه خواهان احقاق بی چون و چرا و بدون اگر و مگر حقوق خويشند. در اينجا ديگر تعلق طبقاتی يا نژادی و يا مذهبی هيچ نقشی بازی نمی كند ، بلكه عامل تعيين كننده اعتقاد و اراده ی خستگی ناپذير در راه محو كامل تبعيض جنسيتی و برابری كامل حقوقی زنان است. در اين مسير تمام مردانی كه در فكر و در عمل به اين برابری معتقدند ، می بايست بعنوان همراهان اين جنبش حضور خود را برجسته تر كنند. زنان به مردانی كه بخواهند در مورد مسئله ی زن هم نقش پيشوای فكری را بازی كنند ، نيازی ندارند. بلكه از حضور مردانی استقبال می كنند كه خود را همراه اين جنبش بدانند و در عين حال در عرصه ی تئوريك نيز به تام العقل بودن زنان باور واقعی داشته باشند و از ادعای تئوريسين بودن فمينيسم دست بردارند و در كنار زنان حركت كنند، بدون اينكه بخواهند به آنها پند و اندرز بدهند ويا گمان كنند كه بايد به زنان راه و چاه را نشان بدهند. همچنين جنبش زنان بعنوان يك جنبش خصلتا كثرت گرا و دمكراتيك و بعنوان اولين قربانی ديكتاتوری اسلامی می بايست در عرصه ی سياسی و برای مشاركت در ساختار سياسی ايران فردا نقش چشمگيرتری ايفا كند .

يقين بدانيم كه زنان ايران ديگر در دام دوم خرداد های بعدی نخواهند افتاد ، بلكه همپای تمام آزاديخواهان تا محو كامل ديكتاتوری اسلامی و برقراری ايرانی دمكراتيك مبارزه خواهند كرد.

بانوی سالخورده ی ٨ مارچ نزديك به يك قرن است كه از پا ننشته است و قرنها بعد نيز تا برپايی برابری كامل حقوقی زنان در تمام جهان همچنان سربلند خواهد ايستاد. خدا بانوست اين بانو. هرگز نمی ميرد. ٨ مارچ بر تمامی زنان ميهنم مبارك باد!

 

٥ مارچ ‏٢٠٠٣


 ^

 © 2003 by niloofarbeyzaie@gmx.at

Diese Seite ist Teil eines Framesets [this page is part of a frameset]
LOAD FRAMESET