مقالات اجتماعی و سياسی

 
 

ناسيونال - اسلاميسم يا گفتمان سازی نوين حكومت اسلامی

(چاپ شده در سايت گويا)

PDF نسخه

 نيلوفر بيضايی 

اقدامات حكومت اسلامی در مورد انرژی هسته ای ، بار ديگر ايران را در يك موقعيت بحرانی قرار داده است. هدف از نگارش اين مطلب ، كاوش در چگونگی و چرايی بحران سازی جديد و آگاهانه ی جمهوری اسلامی از يكسو و پرداختن به كنش ها و واكنش ها در ميان ايرانيان از مردم كوچه و بازار گرفته تا اپوزيسيون از سوی ديگراست. واژه ی ناسيونال- اسلاميسم را كه مراد از بكار بردن آن تاكيد بر دو وجه مهم پروژه ی نوين حكومت اسلامی است ، شايد بنظر بسياری نا متعارف بيايد، اما در اين مطلب نشان خواهيم داد كه تركيب اين دو( ناسيوناليسم ايرانی و اسلام گرايی)، حربه ی جديد حكومت دينی است برای كاستن از شكاف عميق شونده ی حكومت- مردم ، جلب دوباره ی حمايت مردمی (كه امروز بيش از هر زمان بدان نيازمند است) و در نتيجه تداوم بقا كه بنظر می رسد تا حدودی نيز در آن موفق است. پروژه ی نوينی كه من آن را ناسيونال- اسلاميسم می نامم، آغاز مرحله ی جديدی از حيات حكومت اسلامی است. گفتمان اسلام گرايی ناب و نفی ايرانيت در برابر اسلاميت در دهه نخست حيات حكومت دينی و تا زمانی كه خمينی زنده بود توانست بدليل نفوذ شخصيت كاريسماتيك وی در جهان اسلام و پذيرفته شدن او از سوی اكثر گروههای بنياد گرای اسلامی در منطقه ، موقعيت حكومت اسلامی را تحكم ببخشد. همچنين جنگ ايران و عراق كه از يكسو عرق ملی و حس ناسيوناليستی را بر می انگيخت و از سوی ديگر تحت عنوان جنگ حق عليه باطل تا زمانی كه حكومت به بركت وجود و ادامه ی آن برای سركوب صداهای مخالف و منهدم ساختن اپوزيسيون نياز داشت، بطول انجاميد. پس از پايان جنگ و آشكار شدن نتايج اسف بار آن برای اوضاع اقتصادی ، اجتماعی و سياسی ، سردار سازندگی در شيپور اصلاحات دميد و تئوری توسعه اقتصادی اش كه به تعميق شكاف ميان فقير و غنی و بحرانهای ناشی از آن انجاميد ، لزوم حضور خاتمی خندان را با داعيه ی اصلاحات سياسی برای مصلحت نظام دو چندان ساخت. حكومتگر جديد ، شبيه روشنفكران سخن می گفت ، اما عبا ی روحانی بر تن داشت و بهمين دليل هم به كار جلب حمايت گسترده ترين قشرهای ناراضی طبقه متوسط از زنان گرفته تا روشنفكران و هنرمندان می آمد و هم برای نشان دادن چهره ای دمكرات از روحانيون كه در اين سالها مردم از جفا و فساد و مالدوستی و مافيا پروری شان به فغان آمده بودند، مفيد بود. در پروژه ی اصلاحات عليرغم اعتبار زود گذری كه برای حكومت دينی در داخل و خارج ايجاد شد ، بسرعت تو خالی بودن اين طبل پر سرو صدا آشكار شد و حكومتيان از همه ی گرايشات و نمايندگان منافع جناحها بدين نتيجه رسيدند كه تداومش باعث خارج شدن كنترل از دست حكومت خواهد و اينكه سقف خواسته های عمومی بسيار بالاتر از آن چيزی است كه اين حكومت برای عرضه كردن در چنته دارد. آنها كه دفاعشان از اصلاح طلبی حكومتی را در واقع بينی و برنايی سياسی می ديدند ، به عين ديدند كه توهمی عمومی را واقعی پنداشته بودند و پس از اشتباه بزرگی كه در انقلاب 57 مرتكب شدند، بار ديگر نشان دادند كه نه تحولی اساسی در ديدگاهشان صورت گرفته و نه عنصر خرد در موضعگيری هايشان جايی باز كرده است. دو مقطع انقلاب 57 و دو خرداد (عليرغم اينكه بازگو كننده ی خواست تحول در جامعه بودند) ، نشانگر يك واقعيت تلخ نيز بودند: هنوز و پس از نزديك به سه دهه ، دوران شور حسينی و برانگيخته شدن سريع احساسات دسته جمعی به پايان نرسيده و همچنان يك مكانيسم جمعی در ضمير ناخودآگاه ايرانی عمل می كند كه با نيروی خرد سر ستيز دارد. هنوز می توان با برانگيختن حسهايی كه در جايی از بزنگاههای تاريخی لطمه خورده است ، سرنوشت نسلهای بعد را به بازی گرفت و مهمتر اينكه همچنان نيروی آگاه سياسی ، روشنفكری و اجتماعی كه جدا از نگاه غرب به ايران، خود با استفاده از دانش و نيروی تحليل و توانايی ديدن فراتر از نوك دماغ و مهمتر از آن با استفاده از تجربه ی شكستها و اشتباهات تاريخی ، شهامت بازگو كردن واقعيت، آنگونه كه هست را داشته باشد ، خالی است و تا روايت بدين گونه است، واقعيتهای مجازی ديگران را عين حقيقت خواهد پنداشت و از سرابی به سراب ديگر سالهای باقيمانده ی عمر را خواهد گذراند ، بدون اينكه چيزی از تجربه هايش را به نسلهای بعد منتقل كرده باشد و باز شاهد آمدن و رفتن نسلهايی خواهيم بود كه بدون اينكه چيزی از واقعيت بخشا وحشت انگيز، بخشا آموختنی گذشتگان بدانها منتقل شده باشد، باز حكايت رشادتها و خيانتهايی را خواهند يافت كه كمتر با حقيقت همخوانی دارد و هر نسل محكوم به تكرار اشتباهات تاريخی پيشينيان خواهد شد. اين درست است كه تاريخ بهمانگونه كه بوده تكرارنمی شود، اما اين نكته نيز اصلا بيراهه نيست كه اشتباهات تاريخی در مقاطع و بزنگاهها می تواند متشابه باشد، اگر درست روايت و درك نشود. بدين ترتيب هر نسل محكوم به آغاز از نقطه ی صفر خواهد بود و ما همچنان در نقطه صفر باقی خواهيم ماند.

شايد بتوان مهمترين پيروزی اصلاحات را در اين گفته ی خاتمی بازگو كرد:تبديل معاند به مخالف و تبديل مخالف به موافق . بدين ترتيب آخرين حلقه ای كه در صورت داشتن تدبير سياسی بدنبال مهيا كردن شرايط گذار از نظام دينی به يك نظام دمكراتيك می بود، سخن تغيیر رژيم را حذف كرد و ناهنجاريها ی روز افزون اجتماعی ، سياسی و اقتصادی را كم ضرر تعبير كرد و هر تلاشی كه زنان و جوانان و ديگر اقشار برای خروج از بن بستی كه حكومت دينی در مقابلشان گذاشته است، انجام داده اند را نشانه ی بركات وجود حكومت اسلامی تعريف كرد و نگاهش نگاه حكومتی شد و تبديل به نيرويی شد كه در پشت جبهه به تقويت بنيادهای نظام دينی می پردازد، به اميد اينكه روزی به بازی گرفته شود و البته آن روز را حكومت اسلامی تعيین می كند و البته حد و حدود را نيز معادلات حكومتی و هر زمان هم صلاح ديد، به موقعيت قبلی بازمی گردد. منطق مصلحت نظام يك منطق حكومتی است و يك توجيه دينی (تقيه) هم دارد كه هم به كار حكومت و حفظ آن می آيد و هم برای توهم سازی بعنوان پيش شرط حفظ نظام بكار می آيد.

توهم اصلاح نظام توتاليتر دينی از درون وشكست آن كه با اندكی تعمق در تركيب نيروهای دخيل و تقيد آنها به مبانی قانونی و ساختاری تغيیرناپذير ، قابل پيش بينی بود، موج اميد را به نا اميدی و ياس عمومی بدل ساخت. با آغاز نمايش انتخاباتی رياست جمهوری و كمی تعمق در سخنرانيهای خامنه ای در تشويق مردم به شركت در انتخابات ، با چند نكته ی قابل توجه روبرو می شويم. وی در سخنرانی خود بمناسبت آغاز سال نو، امسال را سال همبستگی ملی و مشاركت عمومی ناميد. وی در سخنرانيهای ديگرش در يكی دو سال اخير مرتب بر لزوم وحدت ملی برای تحقق اهداف ملی تاكيد می كند. بعبارت ديگر حتی مركز ثقل سخنان رهبر معظم و ولی مطلقه فقيه نيز از ادبيات دينی فاصله می گيرد و محور سخنانش را عمومی می كند. چرا؟ چون فقط بسيج و سپاه و وابستگان رژيم را می توان با گفتار اسلامی و آيه و قسم به ميدان آورد، اما در دوران بحران، جمهوری اسلامی كه می داند نيروهای پشتيبانش در اكثريت نيستند، از گفتار موكد عرق ملی كه بخصوص در عكس العمل به هويت تحميلی- پروپاگانديستی دينی ، در ميان مردم رشد كرده است، بهره می جويد. بخشهايی از سخنان خامنه ای را كه حول و حوش انتخابات ايراد شده در اينجا می آورم:

 

بی شرمی و وقاحت استكباری تا آن جاست كه اظهار نظر می كنند ايران به انرژی هسته يی احتياجی ندارد! به شما چه! شما چه حقی داريد قضاوت كنيد كه ملتی حق دارد از انرژی هسته يی استفاده كند يا حق ندارد؟ زمامدارانی كه جزو شريرترين چهره های دنيا هستند، زمامدارانی كه از سر انگشت آنها در نقاط مختلف دنيا خون می چكد، دولت جهانخواری كه هر جا توانسته، به ملتهای گوناگون ستم كرده و دروغگويی و فريبگری شعار و شيوه و رويه ی اوست، جمهوری اسلامی و ملت ايران را متهم به دروغگويی می كند. وقاحت از اين بالاتر1؟

 

آقای خامنه ای آگاهانه از ادبياتی استفاده می كند كه روحيه ی ناسيوناليستی كاذب و احساسی و بسيار خطرناك را دامن بزند. زخمهای كهنه ی تاريخي، حس حقارت ملی و ريشه داری كه در اثر 27 سال حكومت دينی عميق تر نيز شده، بر گردن اغيار بيندازد و حكومت دينی را درنقش حافظ منافع ملی و خود را بعنوان پدر دلسوز و قيم مسئول ملت ايران معرفی كند. بحران هويتی كه در اين 27 سال به اوج خود رسيده با طرح غلط صورت مسئله به راههای غلط رهنمون سازد. با تاكيد بر يكی بودن جمهوری اسلامی و مردم ايران، ناسيوناليسم ايرانی را با بنيادگرايی اسلامی پيوند بزند. با ايجاد اين توهم كه ايران بتنهايی در برابر جهانی كه پر از دزد و دغل است ، ايستاده و تنها در سايه ی قيموميت ايشان و دولت رفاه با قدرت تمام و نهايتا با حمايت گروههای آدمكش اسلاميستی جهان اسلام می تواند دنيا را به زانو در آورد. می خواهد فراموش شود كه آنچه حكومت ظالمانه ی تحت رهبری ايشان و امام ره بر سر اين ملت ايران آورد ، هيچ دشمن خارجی نكرد. ببينيم ايشان ديگر چه می گويند:

 

ملت و مسؤولان كشور، با درك موقعيت بسيار حساس و خطير كنونی و با برنامه‌ريزی و تلاش بي‌وقفه، ايران عزيز را به الگويی از توانايی، اقتدار و پيشرفت تبديل مي‌كنند.

بايد حلقه سازندگي‌ها، توفيق‌ها و پيشرفت‌ها را به زندگی مردم متصل كرد و با برنامه‌ريزی عدالتخواهانه و تلاش بي‌وقفه، فقر را از كشور برچيد، فساد را ريشه‌كن كرد، شكاف فقير و غنی را از بين برد و با تحقق عدالت اجتماعی و عمق بخشيدن به باورهای دينی و ملي، ايران را به الگويی توانا، مقتدر، پيشرفته و شايسته اين ملت تبديل ساخت و از اين طريق مسلمانان جهان را تقويت و اسلام عزيز را بلندآوازه ساخت كه اهميت و حساسيت دوران كنونی در همين نكات نهفته است.

 

جناب خامنه ای اينجا با بهره گيری از ادبيات چپ و افزودن آن بر ادبيات ناسيوناليستی ناگهان به هويت سازی برای ناسيونال- سوسيال- اسلاميسم مورد نظر خود می رسند تا آنچه خوبان دارند را همه يكجا داشته باشد! همانگونه كه هيتلر با ايدئولوژی ناسيونال- سوسياليسم با داعيه ی ريشه كن كردن فقر و بيكاری و بازگرداندن غرور ملی و جايگاه ملت آريايی آلمان به مقامی برتر از تمام جهان بقدرت رسيد و فرمان كشتار 6000000 انسان كه اكثر آنها يهودی بودند و بعد، كمونيست ها، همجنسگرايان، كوليان، عقب ماندگان ذهنی و انسانهايی كه نقص عضو داشتند و بعد خارجيها و غير آريايی ها ... را صادر كرد و با قصد صدور اين ايدئولوژی به سرتاسر جهان ، جنگ جهانی دوم را براه انداخت، ناسيونال- اسلاميسم حكومتی كه با بهره گيری از ايدئولوژی بنيادگرايی اسلامی دردو دهه نخست عامل كشتار هزاران ايرانی در شكنجه گاهها و بيدادگاههای حكومت اسلامی شد، اينك در دهه سوم در حاليكه بدنبالی محملی برای نجات بحران شكاف ميان مردم و خود می گردد، بر يكی از خطرناكترين ابزار و حساسترين نقاط انگشت گذاشته است: سوء استفاده از عرق ملی برای نجات غرور اسلامی و تقويت قدرت جهان اسلام و تقويت فضای ترور و ارعاب در سطح جهان و همه ی اينها برای اينكه جهان را به سكوت در مقابل نقض مداوم حقوق بشر در خاك ايران وادار كند، امتياز بگيرد ، دهانها را ببندد.

بيخود نيست كه آقای احمدی نژاد ، شاگرد جناب خامنه ای اصلا بكل منكر هولوكاست و كشتار يهوديان می شود و شايد در نهان چند صلوات هم برای ارواح هيتلر و ياران جنايتكارش می فرستند، وگرنه سخنانشان را از روی نوشته های چه كسانی رونويسی می كردند. واقعيتهای تاريخی كه اسناد، فيلمها، شاهدان زنده ، مدارك و حتی ساختمانها و مكانهای اين جنايتها به وفور و جزء به جزء حفظ شده و وجود دارد. بر خلاف شما كه با تاريخ و حافظه ی تاريخی سر عناد داريد و در از بين بردن آثار جرم و جنايتهای بيكرانتان از همه ی ديكتاتورها يكجا درس آموخته ايد ، در سايت زندانهايتان عكس زمينهای مر مر و ساختمانهای شيك را تحت عنوان هتل- زندان انداخته ايد و در حاليكه هنوز بخشی از شاهدان جنايتهاتان با بدنهای شكنجه ديده و روانهای لطمه ديده از تجاوز روزانه ی شما به حرمت انسان ، در قيد حياتند ، تقيه می فرمايید. آثار جنايت در جهان حفظ می شود و حافظه ی تاريخی ملتهايی كه به دمكراسی رسيده اند هر روز و هر سال با يادآوری جنايتها كه در فضای توتاليتار حاكم براين كشورها انجام شد ، نسلهای بعدی را آگاه می كنند، برای اينكه چنين جنايتهايی هرگز تكرار نشود . همانطور كه هيتلر با تعريف بدوی خود از مقولاتی چون استقلال و غرور ملی بعنوان يكی از مستقل ترين حاكمان جهان، باعث جنگی خانمان برانداز شد و در درون كشورش با همين بهانه ها كشتاری كرد كه هر آلمانی شرافتمندی در هر گوشه ی دنيا هنوز بعد از گذشت شصت و چند سال و پس از گذشت چند نسل از سقوط فاشيسم ، شرمسار جناياتی است كه بنام ملت آلمان انجام شد و شرمسار سكوت پدران و مادرانش در برابر اين جنايات است، شما نيز نه در ايجاد غرور ملی و سرافرازی برای ايران، بلكه مايه ی شرم و سرافكندگی ملت ايران در برابر نسلهای آينده و در برابر جهان هستيد و از اين لحاظ نامتان در صدر صفحات تاريخ ايران حك خواهد شد.

و اكنون سخنی با آن دسته از ايرانيان كه به نام دفاع از حق ايران در مجهز شدن به فناوری هسته ای ، نه از حق ايران ، بلكه از حق حكومت دينی در داشتن ابزاری برای گسترش امكان تهديد و ارعاب در سطح جهان ، از حق حكومت دينی برای تداوم نقض حقوق بشر و ايجاد فضايی كه همانگونه كه صدای ايرانيان را در گلو خفه كرده ، افكار عمومی جهان را نيز به سكوت وادارد، دفاع می كنند . همچنين روی سخنم با ايرانيانی است كه به هر دليل ترجيح می دهند خود را به خواب بزنند ، با بی تفاوتها ، با بی خيالها، با آنها كه منتظر منجی نشسته اند، آنها كه سرنوشت ايران را به دست تقدير سپرده اند. تا زمانيكه اين سكوت مرگبار حاكم است، كسان ديگری بجای شما سخن خواهند گفت و جهان بر اين گمان خواهد بود كه حكومت اسلامی سخنگوی شماست. ملتی كه در بند است ، مستقل نيست. استقلال به بهای آزادی ، حكومت اسلامی به ارمغان می آورد. ملتی می تواند مستقل باشد كه آزاد باشد، آزادانه بتواند تصميم بگيرد، بتواند از امكان دستيابی به اطلاعات بدون سانسور و بدون يكسونگری برخوردار باشد. وقتی اعتماد بنفس ملتی از او گرفته می شود، يا كوچك و حقير می شود و يا برای اثبات عكس آن به خود برتر بينی كاذبی دل خوش می كند كه مسيری جز انحطاط ارزشهای انسانی نمی آفريند. ناسيوناليسم ستيزه جو كه با لاف زدن و دامن زدن به خود بزرگ بينی بی اساس ، حصاری بدور خود می كشد و ديگران را عامل تمام بدبختيها می بيند، بدون اينكه لحظه ای درنگی در نقش خود بكند، ملت را كودك می بيند و حكومتگر را قيم. از ديگران انتظار دارد، بدون اينكه خود حاضر به برداشتن قدمی باشد . حكومت اسلامی آگاهانه هراس می آفريند . بمبهايی كه در جنوب ايران منفجر می شود، دامن زدن به خطر تجزيه ايران ، ايجاد اين توهم كه تمام دنيا در مقابل ايران ايستاده است ، همه و همه برای دامن زدن به همين ناسيوناليسم كاذب است. دنيا با تعجب شاهد سخنان و تهديدهايی است كه از جانب حكومت ايران به هر سو پرتاب می شود. اما برای اينكه حساب ملت ايران از حكومتی كه نجات خود را در ايجاد بحران می بيند ، جدا شود، اين ملت بايد اعلام موجوديت كند.

در پايان روی سخن من با آنهاست كه بنام اپوزيسيون در پس ناسيوناليسم كاذب و البته در سايه توجيه سياست غير عقلانی و بحران زای حكومت دينی سنگر گرفته اند . اين ناسيوناليسم امروزی روی ديگر سكه ی مبارزات ضدامپرياليستی در اوان انقلاب 57 است (لطفا فراموش نكنيد كه چپ افراطی و راست افراطی ، همزادند) که شما را در شكل گيری حكومتی كه آغاز گر مرحله ی نوين فاشيسم قرن جديد2 بود، سهيم ساخت. بنيادگرايی اسلامی كه امروز بصورت گلوبال خود را سازماندهی كرده و فضايی ايجاد كرده كه حتی منتقدين غير مسلمان، روزنامه نگاران، اهل قلم و هواداران حقوق بشر در كشورهای جهان غرب نيز از ترس ترور شدن در روز روشن در وسط اروپا، سكوت را ترجيح می دهند. دوستان چپ و كنفدراسيونی سابق كه امروز بعنوان مشاورين و صاحب نظران سياسی در مناظره های حول مسائل ايران شركت می كنيد و به توجيه تروريسم اسلامی می پردازيد تا با متهم كردن غرب ، جگر ضد امپرياليستی تان جلا يابد. بجای اينكه صدای آزاديخواهان ايران ( ونه جناحهای مافيای حكومتی)، همانها كه بشدت نگران بحران سازی عمدی جمهوری اسلامی در جهانند ، اما فضايی برای اعتراض و سخن گفتند نمی يابند، باشيد، باز به بيراهه می رويد. تاريخ تكرار نمی شود، اما جمهوری اسلامی هنوز به تاريخ نپيوسته است . اين درست است كه ما همه با هر گونه مداخله ی نظامی غرب مخالفيم ، اما اين مخالفت هيچ دليلی بر موجه دانستن آنچه توجيه ناشدنی است، نخواهد بود. آنچه توجيه ناشدنی است، حق سلطه ی توتاليتاريسم بر ايرانی است كه همه بدان عشق می ورزيم، حق مالكيت بر جان و روان ساكنين آن و حق نقض حقوق و حرمت انسانی شهروندانش است.

٧ فوريه 2006

 ^

 © 2003 by niloofarbeyzaie@gmx.at

Diese Seite ist Teil eines Framesets [this page is part of a frameset]
LOAD FRAMESET