مقالات اجتماعی و سياسی

 
 

مهشيد امير شاهی در آينه ی "هزاربيشه"

(چاپ شده در نيمروز ، لندن ، ٢٠ ژانويه ٢٠٠١)

PDF نسخه

 نيلوفر بيضايی 

قصد اين نوشته معرفی كتاب "هزار بيشه" است كه برگزيده ای از مقالات ، نقدها و مصاحبه های مهشيد اميرشاهی است و در سه بخش فارسی ، انگليسی و فرانسه توسط رامين كامران گردآوری شده و نشر باران آن را در سال ٢٠٠٠ منتشر كرده است . به گمان من گردآورنده ی "هزاربيشه" با انتخاب درست و در كنار هم قرار دادن بجای مقالات برگزيده ی اميرشاهی موفق به شناساندن جنبه هايی ازچهره ی سياسی و اجتماعی وی بعنوان يكی از برجسته ترين چهره های عرصه ی فرهنگ ايرانی شده كه بدلايلی كه خواهيم ديد، كمتر بدانها پرداخته شده است . درست در شرايطی كه حربه ی جديد جمهوری اسلامی برای جلوگيری از شكست حتمی حاكميت خويش، يعنی راندن جوانان و روشنفكران به سوی نوعی سياست گريزی و در نتيجه بی تفاوتی نسبت به سرنوشت خويش بنا شده است ،"هزار بيشه" گنجی بس گرانبهاست كه روح خستگان را به بيداری می خواند و عزم دل شكستگان را به استواری در راهی كه در هر قدم آن هزاران بيراهه است . تشخيص اين بيراهه ها و همچنان ايستادن در جايی كه گويا از همه طرف در محاصره ی مجيزگويان بی قيد و شرط زورگويان حرفه ای قرار داری ، كاريست بس دشوار. اميرشاهی يكی از معدود كسانی ست كه سربلند ايستاده است ، كه می داند كجا و خوب می داند كه چرا ايستاده است .می توانيم با تمامی نظراتش موافق نباشيم ، می توانيم برخی از عقايدش را دوست نداشته باشيم ، اما می توانيم و می بايست ، ايستادن را از او بياموزيم وهمچو او تحت هيچ شرايطی حاضر به بها دادن به جهل و جاهلان نباشيم ، به هيچ قيمتی. بگذاريد پس از يك معرفی كوتاه ، افكار او را از طريق بازگويی نمونه هايی نقل شده در "هزاربيشه" بشناسيم .

مهشيد اميرشاهی ، كار حرفه ای خود را در زمينه ی نويسندگی با يك مجموعه داستان كوتاه تحت عنوان " كوچه ی بن بست " در دهه ی چهل آغاز كرد . وی در زمينه ی داستان نويسی ، ترجمه و نقد نويسی بسيار پركار بوده است . بعد از انقلاب چهار رمان بنامهای "در حضر"، "در سفر" ، "عروسی عباس خان" و "دده قدم خير" بزبان فارسی و همچنين تعداد زيادی مقاله و نقد بزبانهای انگليسی و فرانسه چاپ شده است . همچنين تعدادی از داستانهای كوتاه وی بزبانهای انگليسی و فرانسه و آلمانی و روسی و عربی ترجمه شده است . ترجمه ی مجموعه ای از داستانهای طنز آميز او با نام "Suri and Co. " توسط دانشگاه تگزاس منتشر شده و ترجمه ی انگليسی "در حضر" نيز آماده ی چاپ است . مهشيد امير شاهی هم اكنون در دانشگاه سوربن به تدريس می كند و همچنان كار نويسندگی را نيز ادامه می دهد .

امير شاهی در مورد زبان داستانهايش می گويد: " من داستانهايم را به فارسی می نويسم ، می توانستم به زبان های ديگر بنويسم، ولی زبان فارسی مرا به فرهنگ آن سرزمين وصل می كند. بند نافی كه از آن فرهنگ به من غذا می رساند زبان فارسی است. زبان فارسی در تاريخ ايران نقش بسيار عمده ای بازی كرده است و ما را از بسياری خطرات نجات داده است. باز به عنوان نويسنده من وظيفه ی خود می دانم كه تا آخرين روزی كه نفس می كشم داستان هايم را به فارسی بنويسم. كار تحقيقی به زبان های ديگر كرده ام و می كنم. ولی داستان های من چون از بطن فرهنگی كه با آن بزرگ شده ام بر می خيزد، فقط در قالب كلمات فارسی می گنجد."

اميرشاهی در مورد دورانی كه قعاليت خود را بعنوان نويسنده آغاز كرد، در مورد فضای حاكم در جامعه ی روشنفكری آن زمان كه با دسته بندی و باند بازی و لجن مال كردن "غيرخودی" و ايجاد روابط مراد و مريدی و حذف ديگری همراه بود و متاسفانه تا امروز نيز تغيیر چندانی نكرده است ، می گويد:" در سالهايی كه نويسندگی جنجال و شهرت داشت ولی الزاما هنر و خلاقيت نمی طلبيد ، در زمانی كه مدعيان نويسندگی بازار سهل پسندی را گرم نگه می داشتند و با تكرار آنچه عوام می گفتند به تعداد مريدان خود می افزودند ، من هرگز سر آن نداشتم كه مراد و مرشد باشم. هرگز دنباله روی خواست عوام نبوده ام . هرگز خواننده را نادان تر از خودم تصور نكرده ام ..." . اولين موضع گيری صريح سياسی اميرشاهی به سال ٥٧ ، يعنی زمانی برمی گردد كه روشنفكران عمدتا "چپ گرا" به دفاع از خمينی پرداختند . امير شاهی در مقاله ای تحت عنوان "انقلابزدگی عمومی" نوشت: " ... امروز در حيرتم كه چرا بيشتر روشنفكران متعهد و مسئول سكوت كرده اند. متعهد و مسئول را با طنز بكار نبردم ، چون اتفاقا آنها كه تعهد و مسئوليتشان طنز آميز است هيچ كدام ساكت ننشسته اند، همه بحمدا‏‏‏‏‏‏لله اخيرا طی مقالات و رسالات به دين مبين اسلام مشرف شده اند و شتاب دارند كه خود را در صفوف فشرده ی ديگر تازه اسلام آورده ها جا كنند. شتاب از اين باب كه مباد در اين دنيا عقب و بی نصيب بمانند. "

امير شاهی از همان دوران خواست سياسی روشن خود را كه برقراری يك حكومت لائيك و جدايی دين از دولت باشد ، مطرح نمود . كسانی كه در چند سال اخير مدعی كشف و حتی اختراع واژه ی "دمكراسی" می باشند ، با وقاحت تمام تصور می كنند حافظه ی تاريخی ما آنقدر ضعيف است كه ديگر نمی دانيم همينها چگونه در زمانی كه امثال اميرشاهی (كه بسيار اندك ، اما بودند ) از لائيسيته صحبت

می كردند ، با زدن مهر بورژوا و ليبرال به آنها ، استفاده از واژه ی دمكراسی را كفرگويی تلقی می كردند .

در "هزار بيشه" چهار مقاله ی طنز آميز سياسی از اميرشاهی تحت عنوان "چرند و پرند"كه در سال ٩٥ در "صور اسرافيل" چاپ خارج از كشور به چاپ رسيده اند . در اين مقاله ها امير شاهی با نام مستعار "دخت دخو" و با پيروی از سبك نوشتاری دهخدا ، در مورد ايران كنونی نوشته هايی بسيار ارزنده دارد كه بخشی از آن را در اينجا می آوريم :

" دخو جان جايت خالی است ... چون امروز ديگر هيچ كس نيست كه پته ی ملا اينك علی را روی آب بيندازد... بنابراين گاهی و ماهی درد دل كوتاهی در اين ستون با تو می كنم تا ملا اينك علی های قرن بيست و يكم را كم كم بشناسی... با زن ها شروع می كنم: برای هركس لازم باشد برای تو لازم نيست بگويم كه حجج اسلامی با چه چشمی به زن نگاه می كنند. اين نظر اگر بگويی يك نخ يا يك سر سوزن از آن وقت تا به حال عوض شده نشده است . همانطور كه می دانی از صبح تا بوق سگ تنها دغدغه ی فكرشان چگونگی حراست از عفت و عصمت زنان است و به باب حفظ بكارت كه می رسند به فكر غسل جنابت هم می افتند . در جوانی تو عقدی و صيغه را می فرستادند به اندرونی و در را به هم به رويشان می بستند و می گفتند آنجا بتمرگند و شب چره ای بخورند و وارد معقولات نشوند . حالا از اين غلط ها نمی توانند بكنند. سال هاست - شايد ندانی- كه زن ها در بيرونی اند و در اندرونی را هم تخته كرده اند و آيات و حجج مانده اند با اين معضل عظيم كه با ناموسی كه نمی شود مهار كرد چه بكنند. يكی از راههايی كه جسته اند اين است: چند تا ضعيفه گير آورده اند، دو سه تاشان را روانه ی مجلس اسلامی (از اين اسم تعجب نكن. می دانم كه تو و هم دوره هايت چه یقه ها جر داديد و چه عرق ها ريختيتد و چه خون دل ها خورديد تا مجلس اسلامی نشود و ملی باشد، ولی عرض كردم كه اينك ملا اينك علی در وطن تو حاكم است . (می خواستی معنی ملی را بفهمد؟) كرده اند و بقيه را هم گاه به گاه كيسه می كنند و با "شاپرون" و "بپا" و "خواجه ی حرمسرا" می فرستند به سودان و سنگال و سوريه، باز به شرط شب چره خوردن و وارد معقولات نشدن. ولی مهمتر از آن به منظور درس عبرت دادن به زنان چموشی كه سهل است صدقه نمی گيرند برای ملاها فاتحه هم نمی خوانند... در ضمن برايت بگويم كه هر چند صباحی آخوندها جزء مختصری از حقوق زنان را كه به طور كامل غصب شده است ، به آنها پس می دهند تا سخنگويان دست پرورده بتوانند اينجا و آنجا از پيشرفت و تعالی زنان در پرتو انوار اسلام داد سخن بدهند ..."

امير شاهی مهمترين وظايف مخالفين اين رژيم و آنها كه خواهان برقراری دمكراسی در ايران هستند را يكی در پی برقراری لائيسيته بودن و ديگری در پی احقاق حقوق زنان بر آمدن می داند. با اينهمه با گروههای فمينيستی كه البته به گفته ی خودش ، تمام آنها را نمی شناسد ، ميانه ی خوشی ندارد ، چرا كه معتقد است بخشی از آنها به تقليد از فمينيست های اروپايی دست زده اند و شناختی واقعی از موقعيت زنان ايرانی ندارند و بسياری از فمينيستهای داخل و خارج به نام نقدهای بی طرف و پژوهشگرانه در جمهوری اسلامی بدنبال جنبه های مثبت و موافق پيشرفت زنان می گردند ، تا جايی كه برخی از آنها معتقدند كه جمهوری اسلامی باعث فعال شدن و پيشرفت زنان شده است. با نظر امير شاهی تا جايی كه در مورد دسته ی خاصی كه اكنون كم هم نيستند و مبلغ تئوری بقول خودشان فمينيسم اسلامی شده اند و تعدادشان در خارج از ايران نيز كم نيست ، بازمی گردد ، موافقم . اختلاف نظر من با خانم امير شاهی اما آنجا آغاز می شود كه وی بطور ناخودآگاه با استفاده از واژگان مشابه در صفوف كسانی قرار می گيرد كه در پس زدن برچسب ضد مرد به فمينيستها افكار ضد زن خود را پنهان می سازند . چرا كه اتهام ضد مرد بودن يكی از ابزار آن دسته از روشنفكران به ظاهر مدرن ، اما در درون تا ريشه سنتی است كه عملشان ، گفتارشان و نوشته شان سراسر مملو از احساسات ضد زن است وبرای توجيه تفكر خود ، به زنان فمينيست مهر ضد مرد بودن می زنند ، تا نگاه تحقير آميز خود به زن را توجيه كنند . فمينيستها مخالف سيستم پدرسالاری هستند و در اين مسير اگر كسانی چه مرد و چه زن قرار بگيرند كه با تمام قدرت به دفاع از يك سيستم پوسيده ی ضد انسانی كه خارش پيش از هر كس و در وهله اول در چشم زنان نشسته و مانع حضور اجتماعی آنان شده است ، برخاسته اند ، در مقابل آنها خواهند ايستاد . با اينهمه امير شاهی چه بخواهد و چه نخواهد بدليل تاكيدش بر مسئله ی زن بعنوان يكی از تم های اصلی مبارزاتی اش، عضو بسيار مهمی از اين جنبش هست و خواهد بود .

امير شاهی جزو معدود روشنفكرانی است كه بدليل صراحت لحن ، شهامت در بيان روشن نظراتش و تن ندادن به مصلحتهای روز ، بر سر موضع قهر آميزش در مقابله با حكومت اسلامی ايستاد و همچنان ايستاده است و دچار مرضهای رايج امروز نشده است . مرضی كه متاسفانه امروز بيش از هر زمان دامن گير روشنفكران ايرانی شده و در نتيجه ی آن ديگر مشخص نيست كدامشان چه می گويد و نظر واقعی شان چيست و چگونه است كه اينچنين سريع مواضعشان تغيیر می كند و از قطبی به قطب ديگر می افتند . چرا كه رفتار سياسی امير شاهی از انديشه ای ژرف كه با آگاهی كامل به تاريخ ايران همراه است نشات می گيرد ، از تك ماندن هراسی ندارد و به كسی باج نمی دهد تا موفقيت احتمالی حرفه ای اش تضمين شود و بهمين دليل همواره خود را از خطر همراه شدن با موجهای ناگهانی ذوق زدگی و عوام زدگی به بهانه ی مردمی بودن حفاظت كرده و بهايش را نيز پرداخته است.

وی در مصاحبه ای می گويد:" می دانيد ، اولا من بعنوان نويسنده حق دارم - نه، بهتر است بگويم وظيفه دارم - كه با ديدی انتقادی به آنچه در پيرامونم می گذرد نگاه كنم. در ثانی ما الان نزديك به هفده سال است كه در تبعيد به سر می بريم. گروههای بسياری به نيت براندازی رژيم قرون وسطايی ملاها به وجود آمد و بعد از ميان رفت. چرا به وجود آمد، چرا از ميان رفت؟ اصلا اپوزيسيونی واقعی در اين سال ها وجود داشت يا نه؟ اصولا چرا ما تن به مهاجرت داديم؟ اگر به نشان مخالفت با اين رژيم، پس منتظر چه نشسته ايم؟به انتظار اينكه نظام ملايی خودش مثل زگيل خشك شود و بيفتد؟ ... كسانی كه دوره ای به سعدی بد می گفتند چون مداح سعد بن زنگی بوده يا قاآنی را چون شاعر درباری بود شاعر نمی دانستندو تمام اداهای ممكن را در می آوردند برای اينكه از نزديكی يا حتی شائبه ی نزديكی با دستگاه حكومتی وقت احتراز كنند، كم كم در رژيم آخوندی دست به مسابقه ی گستاخانه ای برای نزديك شدن به دستگاه مذهبی- دولتی گذاشته اند. يك دسته زير چتر خامنه ای، يك عده زير علم رفسنجانی و يك مشت زير عبای خاتمی . اين افراد بدون اينكه كمترين قبحی در اين كارها ببينند به اعمالی دست زده اند كه در گذشته به طرز مبالغه آميزی اسباب خفت و خواری می دانستند و حالا با يك نوع شوخ چشمی همه را به معرض نمايش می گذارند: جايزه ای كه از حضرات می گيرند بالای سرشان جا دارد، از نزديكی با اين جناح يا آن جناح ملايی قند در دلشان آب می شود و از اينكه آخوندی بهشان بگويد خرت به چند مفتخرند . يك دسته ی ديگر روشنفكر هم در ملك ما بوجود آمده كه من اسمشان را" روشنفكران دوجانبه" گذاشته ام. اينها در نقش سفرای سيار رژيم در حال آمد و شد ميان بلاد فرنگ و بلاد اسلامند و تبديل شده اند به يك مشت حزب الهی بی عمامه ی خرده پا . اينها حتی در كشورهای آزاد لاف اين را می زنند كه در آنجا فضای فرهنگی باز شده است . من فرج سركوهی را نمی شناسم. وقتی ماجرايش را شنيدم (مربوط می شود به زمانی كه سركوهی ناپديد شده بود.ن-ب) يادم آمد كه يكی از همين روزنامه نويسها كه ظاهرا با همين سركوهی در نشريه ای همكاری می كرده ، اين طرفها آمده بود. ايشان چنان از بالا رفتن تعداد نشريات و رفع مشكلات مطبوعاتی حرف می زد كه می توانست مايه ی رشك و حسرت روزنامه نگاران كشورهای دمكراتيك بشود . تصور می كنيد اين موجود كه بشارت آزادی مطبوعات را برای ما ارمغان آورده بود، اعتراضی به سرنوشت همكار سابقش كرد؟ دريغ از يك كلمه. حتی خود آقای سركوهی - باوجود تمام همدردی كه من در اين لحظه به او و بستگانش حس می كنم - در زمانی كه كاغذ سوبسيد دار می گرفت و مجله ای در می آورد، هيچ وقت به صرافت احقاق حق آنهايی افتاد كه در آن ملك ممنوع القلمند و حتی ممنوع الاسم؟ ... من اين حرفها را می زنم چون در هيچ دوره ای از زندگيم حاضر نشده ام در مورد اصولی كه به آنها پايبند بوده ام تخفيف بدهم يا كوتاه بيايم. .. هيچ كس هم نمی تواند فرمول های نخ نمای عوام پسندی از قبيل: كنار گود ايستاده ايد و می گويید لنگش كن ، يا مشغول آب خنك خوردن از رودخانه ی تيمز يا سن هستيد ، من يكی را از ميدان به در كند. چون آنهايی كه مختصر انصافی دارند می دانند كه جان آدم هايی مثل من كه از اين حرف ها می زنند و به صدای بلند هم می زنند همانقدر در كرانه های رود تيمز يا سن هدف آدمكش های جمهوری اسلامی است كه جان مترجم اصفهانی در كنار زاينده رود ... اميرشاهی از اولين كسانی بود كه در زمان تكفير سلمان رشدی از سوی خمينی و فتوای قتل رشدی از سوی وی، كميته ی دفاع از سلمان رشدی را در فرانسه پايه گذاری كرد ومتنی در دفاع از سلمان رشدی تهيه كرد كه خود يكی از اولين امضاء كنندگان آن بود. اميرشاهی با وجود اينكه خود را يك روشنفكر سياسی می داند و از ابراز نظرات سياسی اش ابايی ندارد ، در كار آفرينش ادبی بسيار سختگير است و از شعار و پيام در ادبيات فراری ست. او در مورد خودش می گويد: ... راجع به دو تا آدم داريم حرف می زنيم. راجع به مهشيد اميرشاهی كه خودش را دارای شعور سياسی می داند و به ميدان سياست وارد شده ، و راجع به مهشيد اميرشاهی نويسنده كه داستان كوتاه و رمان می نويسد و سعی می كند خوب بنويسد... من معتقدم ما دوره ای از تاريخمان را داريم طی می كنيم كه همه بی استثنا ناگزيريم الويت ها و خواسته های سياسيمان را روشن و بی ابهام مطرح كنيم ولی اين انصاف را هم بايد از خودمان نشان بدهيم كه راس و ريس كردن مسائل سياسی را به كسانی واگذار كنيم كه امكان تجزيه و تحليل سياسی دارند . الويت های سياسی من كاملا بارز است . من برای مملكت دمكراسی و لائيسيته می خواهم بنابراين با رژيم جمهوری اسلامی در مبارزه و جنگ دايم به سر می برم و خودم را به همه ی كسانی كه با اين رژيم مخالفند و خواهان آن دو اصلند - از هر خانواده ی فكری و سياسی كه باشند- نزديك حس می كنم. خلاصه كنم: من شخصا نه در كار هنريم شعار سياسی می دهم نه در مبارزات سياسی ام ادبيات می بافم. اين از من ... اما آنچه من را متعجب می كند اين است كه بسياری از كسانی كه عمده ترين شكايتشان از دوران شاه اين بود كه امكان فعاليت سياسی از آنها گرفته شده - و حق هم داشتند كه شاكی باشند- ناگهان بعد از فاجعه ی انقلاب به كلی سياست را نفی كردند و می خواهند فقط فعاليت فرهنگی داشته باشند ! يعنی حتی از تعريف ارسطويی انسان هم فاصله گرفته اند! ...

در هزار بيشه مصاحبه هايی نيز با اميرشاهی در مورد آثار ادبی اش و بخصوص درباره ی دو رمان "در حضر" و در سفر كه به نقد رفتارهای كنونی اجتماعی ما می پردازند ، درباره ی طنز و بخصوص "طنز سياه" يا "طنز تلخ" در زبان ادبی اش چاپ شده است . اما همانگونه كه در آغاز نيز اشاره كردم ، مركز ثقل "هزار بيشه" شخصيت سياسی - اجتماعی اميرشاهی است و باقی می ماند كه گردآورنده نيز در سرمقاله وعده ای جز اين به خواننده نداده است .

اين طنز در زبان گفتار اميرشاهی ديده می شود ، از جمله آنجا كه در جمعی در مورد "در حضر " و تماسهای خوانندگان تعريف می كند:

... يكی از اولين تلفن هايی كه داشتم از فرانسه بود. از صدا بر می آمد كه تلفن كننده پسر جوانی باشد، گفت: آقای اميرشاهي؟ صدای كلفت من البته از پشت تلفن، شنونده را گاه در مورد جنسيتم به اشتباه می اندازد. جوان را تصحيح كردم و گفتم: من خانم اميرشاهی هستم- بفرمايید. پرسيد: شوهرتان خانه نيستند؟ من سالهاست به بی شوهری خو كرده ام و حتی تصور شوهری در خانه برايم سخت است و وقتی مطلبی برای خود آدم اينقدر بديهی شده باشد بی اطلاعی ديگران مختصری ملال می آورد. با كم حوصلگی گفتم: ما اينجا آقای اميرشاهی نداريم. حالا اگر فرمايشی داريد... صحبتم رابريد و پرسيد: پس من درباره ی كتاب برحذر با كی بايد حرف بزنم؟ گفتم: درحضر - و با من. با ترديد احتمالا آلوده به تمسخر گفت: در حضر؟! خيال نكنم . و بعد به دشواری اضافه كرد: حالا اين مهم نيست، ولی بعد شما به شوهرتان پيغام را می رسانيد؟ اين بار با كلافگی گفتم: آقا شما شوهر و آقای اميرشاهی و بنده را رها كنيد، با در حضر چه كار داريد؟ گفت : يك نسخه می خواهم. نشانی را دادم و قيمت كتاب را هم ذكر كردم و گفتم: چكی به اين آدرس بفرستيد برايتان پست خواهد شد. چك دو روز بعد رسيد - به نام آقای اميرشاهی ...

صراحت و شهامت در بيان انديشه و پشتكار و تلاش او برای اثبات حقانيت نظراتش ، بهيچوجه باعث نمی شود كه او با وجود اميدی كه به آينده ی ايران دارد ، هراسهايش را پنهان كند . جمهوری اسلامی يكی از مخوف ترين حكومتهای تاريخ جهان است و بهمين دليل و بدليل فشارهای بی وقفه ای كه اين حكومت بر روح و روان و جان انسانها روا داشته است ، مسلما اثرات منفی بيشماری در شكل گيری خواستهای ايرانيان خواهد داشت. در اين مورد امير شاهی می گويد: فردای مملكت نياز به زنان و مردانی دارد صاحب فرهنگ، زنان و مردانی با احساس مسئوليت برای بهروزی همگان و احساس مسئوليتی ويژه نسبت به حفظ حقوق اقليتها، زنان و مردانی فارغ از هر گونه تعصب، واقعا مقصودم هر گونه تعصب است. يكی از نگرانيهای من برای آينده ی مملكتم اين است كه مباد به دليل ظلم مذهبی كه به ما رفته است به عنوان مقابله با آن خداپرستی متعصبانه فردا گرفتار تعصب خاك پرستی بشويم و "ژيری نوسكی" وار به يك نوع ناسيوناليسم افراطی رو بياوريم و به دام بيگانه ستيزی لجام گسيخته بيفتيم ...

برای آشنايی بيشتر با نظرات و انديشه ی اميرشاهی ، شايد بهتر باشد كه خواننده به كتاب هزاربيشه رجوع كند . اميدواريم باری ديگر در مجموعه ای ديگر ، منتقدانی به تحليل و بررسی آثار ادبی اميرشاهی بپردازند . اجازه بدهيد اين مطلب را باز با گفته ای ديگر از اميرشاهی به پايان ببريم، چرا كه امير شاهی مهمترين ها را گفته است : " ... به هيچ وجه باخت را نمی پذيرم. هنوز نفس می كشيم، كار می كنيم، انتقاد می كنيم و كتاب می نويسيم. همه ی اين حرفها برای اين است كه تكانی به خودمان بدهيم. به هيچ وجه باخت را نمی پذيرم ."

 

 ^

 © 2003 by niloofarbeyzaie@gmx.at

Diese Seite ist Teil eines Framesets [this page is part of a frameset]
LOAD FRAMESET