مقالات اجتماعی و سياسی

 
 

جنگ عراق و آمريكا و منافع ملی ما

( چاپ شده در سايت های اخبار روز، روشنگری، گويا   مارچ ٢٠٠٣)

PDF نسخه

 نيلوفر بيضايی 

روزهاست كه مانند همه ی مردم جهان تمام اخبار مربوط به جنگ را دنبال می كنم . هفته هاست كه مانند بسياری از اجتناب ناپذير بودن اين جنگ مطمئنم. مدتهاست كه اينگونه دچار حسهای بخشا متضاد نبوده ام . چرا؟ از يك سو از چنگ ، خشونت و كشتار نفرتی عميق دارم و می دانم كه بيشترين قربانيان جنگ، زنان و كودكان و غير نظاميان هستند.

از سوی ديگر برای ما كه از سرزمين اعمال خشونت گروهی بر مسند قدرت بر هر كس كه حاضر نيست به رنگ سياه و سبز پرچمدارانش در آيد ، می آيیم ، سقوط هر ديكتاتوردر منطقه مايه ی اميد به آينده ی ايران است.

برای من ، دختر١١ ساله ی سال انقلاب كه از يك شور جمعی به وجد آمده بودم و باور داشتم كه با رفتن شاه ، در ايران آزادی خواهد آمد، برای من ، كه دوسال بعد ، در اولين شب جنگ ايران و عراق ، در سن سيزده سالگی ، به جرم پخش اعلاميه در سلول كميته ی عشرت آباد شب را به صبح رساندم و برای اولين بار در زندگی ام تحقير و توهين و خشونت حاجی آقا بكايی و پاسدارانش را در سن چهارده سالگی تجربه كرده ام و فحشهايی را كه در عمرم نشنيده بود و هنوز هم معنای بخشی از آنها را نمی دانم ، شنيده ام ، برای من ، كه در سن ١٤ سالگی شاهد انحلال دبيرستانی كه كه می رفتم ، دبيرستان خوارزمی و اشغال آن توسط خواهران مدرسه ی اسلامی علوی بودم ، برای من كه شاهد اعدام بيش از نيمی از دختركان نوجوان آن مدرسه به جرم اعتراض ، به جرم پخش اعلاميه ، به جرم تحصن و اعتصاب بودم ، برای من ، كه شاهد تصاوير تلويزيونی بسياری از توابين شكنجه شده بودم، برای من ، كه در سن١٤ سالگی برای بار دوم به زندان پل رومی برده شدم ، و اينبار توهين و تحقير و كتك اصلا مايه ی تعجبم نبود، برای من ، كه شاهد اعدام هزاران تن از بهترين فرزندان سرزمينم بوده ام، برای من كه در سالهای آخر دبيرستان ، خواهران انجمن اسلامی مدرسه ی ژاندارك ، هر روز تا كفشهايم را از پايم در می آوردند ، تا مبادا كاغذ خطرناكی پنهان كرده باشم و حتی در توالت مدرسه هم مراقب داشتم، برای من كه هر كس با من دوست می شد به دفتر مدرسه فرا خوانده می شد و تهديد به اخراج می شد، برای من كه از خشونتهای يك حكومت خودكامه چيزها می دانم و لحظه به لحظه را در ذهنم به ثبت رسانده ام ، برای من، دختر نوجوان آن روزها نفرت از خودكامه و خودكامگی نيتجه ی منطقی تجربه ی زندگی در سايه ی ديكتاتوری است. روزهای جنگ و بمباران های تهران كه با كشتار های دسته جمعی صادقترين فرزندان ايران توسط كريه ترين و مزور ترين حكومت تاريخ ايران همزمان بود، تجربه ی مورد حمله قرار داشتن از همه سو، احساس عدم امنيت ، آنهم در سنين نوجوانی ، تجربه ی بسياری از همنسلان من بوده است.

من درسن ١٦ سالگی كار سياسی بمعنای هواداری از يك سازمان خاص سياسی را برای هميشه كنار گذاشتم و از همان زمان با خود قسم خوردم كه ديگر هرگز همگام با يك موج عمومی ذوق زده و هيجان زده قرار نگيرم. با اينهمه همواره يك انسان سياسی باقی خواهم ماند و به سرنوشت كشورم حساس خواهم بود . امروز من ٣٥ ساله ام و هجده سال است كه در تبعيد زندگی می كنم. ارتباط ما با نسل هنوز بسيار جوان قطع است . تاريخ منقطع ما مانع انتقال تجارب نسلها به يكديگر شده و آنچه بعنوان تاريخ تحويل هر نسل داده می شود ، تحريف تاريخ است و حمله به معترض بجای بزير علامت سوال بردن ديكتاتور و عملكردش كه قتل عام يك نسل بوده است.

علت آوردن اين مقدمه، نه پرداختن صرف به تجربه های شخصی، بلكه يادآوری اين نكته بود كه فشار بر ما ايرانيان در دوران جنگ ، فشاری مضاعف بود . از يكسو فشار و تهديد و خشونت حكومتيان و از سوی ديگر بمباران و خشونت جنگ .

نيروهای سكولار ايران قلع و قمع شدند و آن بخش ناچيز كه باقی ماند يا به سكوت وادار شد يا تن به تبعيد داد. امروز شاهديم كه انجمن اسلامی هايی كه روزی با تحقير آميز ترين و غير انسانی ترين شيوه های تفتيش عقايد و تجاوز به حريم انديشه با ما روبرو می شدند ، اپوزيسيون خودی شده اند، بدون اينكه كوچكترين اشاره ای به اين تغيیر جايگاه ناگهانی خود و تبديل ناگهانی شان از گروگانگير های سفارت آمريكا به هواداران امروزی آمريكا ، از مفتش و اسلحه بدست و اطلاعاتی به دمكرات و مردمسالار بكنند. آری اين حكومت می خواهد بماند، به هر قيمتی .

امروز در همسايگی خود، شاهد جنگ هستيم . بسيار از ما شايد يك حس دوگانه داشته باشيم. از يكسو از اينكه حكومت ديكتاتوری صدام حسين در معرض نابودی است ، شاد باشيم و آن را نويد دهنده ی سقوط حكومت ديكتاتوری حاكم بر ايران بدانيم. از سوی ديگر و از آنجا كه خود جنگ را تجربه كرده ايم، بدانيم كه نتيجه ی جنگ از بين رفتن جان بسياری از انسانهای بيگناه است . هر چند كه اين ادعا نيز درست است كه صدام با استفاده از سلاحهای شيميايی در سركوب ملت عراق و سيستم پليسی-نظامی خود نيز جان انسانهای بيگناه را می گيرد.

اما فراموش نكنيم كه حمله ی امريكا به عراق، حتی اگر به سقوط حكومت ديكتاتوری صدام حسين هم منجر شود ، پيامد تلخ تشديد روحيه ی ضد آمريكايی و اسلاميستی در كشورهای خاور ميانه را بهمراه خواهد داشت . در عين حال ميدانيم كه مقامات حكومتی ايران از هر دوجناح ، از آنجا كه حكومت خود را در خطر می بينند ، مدتهاست كه در ايجاد روابط و مذاكره با آمريكا و تضمين منافع خود ، با يكديگر مسابقه گذاشته اند، تا به سرنوشت عراق دچار نشوند. همچنين می بايست در نظر بگيريم كه دولتهای آلمان، فرانسه، چين و روسيه نيز از سر انساندوستی نيست كه با جنگ مخالفند، بلكه قرارداهای كلان نفتی و تجاری خود را با كشورهای خاورميانه ، از جمله ايران در خطر می بينند.

با كمی دقت در می يابيم كه در اين معادله ی پيچيده، هر كس منافع خود را دنبال می كند و اين قانون سياست است.

آمريكا در جنگی كه آغاز كرد، يك محاسبه ی غلط را بنای كار قرار داد و آن اينكه پس از آغاز جنگ، اكثريت عراقيها كه مسلمانان شيعه هستند در مقابل صدام سنی خواهند ايستاد و فورا تسليم خواهند شد. ناديده گرفتن نفرت ريشه دار در خاور ميانه از آمريكا و قدرت اسلاميستها در منطقه بيش از آن است كه آنها به هر دليلی از آمريكا حمايت كنند، منجر به فرسايشی شدن و طولانی شدن جنگی خواهد شد كه طبق حدسيات آمريكايی ها بنا بود به سرعت به نتيجه برسد.

آنجا كه مسئله ی منافع كشورها در ميان است ، بايد اين نكته ی مهم را در نظر بگيريم كه منافع ملت ايران با منافع حكومت حاكم بر ايران بهيچوجه با هم يكی نيست . منافع حكومت اسلامی در حال حاضر ايجاب می كند كه برای ماندن، خود را به هر آب و آتشی بزند و از هر امكانی استفاده كند. حتی اگر اين منافع در دراز مدت از طريق نزديكی با آمريكا تامين شود . منافع ملت ايران اما در رفتن اين حكومت است . ملت ايران دچار يك اشتباه بزرگ تاريخی يعنی حمايت از قدرت گيری حكومت اسلامی شد . تصحيح اين اشتباه بزرگ تنها و تنها بدست اين ملت است كه می تواند انجام گيرد، يعنی انسجام و طرح خواست رفتن اين حكومت و برقراری دمكراسی در ايران. در اين مسير تنها در صورت انسجام و پافشاری بر اين خواست اساسی است كه سازمان ملل و اتحاديه اروپا وادار خواهند شد كه از دل بستن به اين يا آن جناح دولتی دست بردارند. اين صدا ، يعنی صدای ملتی كه استبداد نمی خواهد و اينبار می داند كه دمكراسی و كوتاهی دست دين از قدرت سياسی را می خواهد ، اينك بايد رساتر از هر زمان به گوش جهانيان رسانده شود.

در چنين شرايط حساسی بايد هوشيار بود، چرا كه اين امكان وجود دارد كه حكومت اسلامی با سوءاستفاده از بحران منطقه، موج جديد سركوب نيروهای مخالف را تدارك ببيند.

ملت ايران كه خود از ضايعات جنگ ايران و عراق آسيبها ديده است و همچنين هويت حكومت جنگ طلب و منفعت جوی حاكم بر ايران می شناسد، بخوبی می داند كه شبهای دراز و بی پايان بمباران و تخريب مناطق مسكونی و از دست رفتن جان انسانهايی كه از يكسو تحت تهديد و فشار ديكتاتوری چون صدام حسين قرار دارند و از سوی ديگر از بمبهای آمريكايیها و انگليسيها در امان نيستند، يعنی چه. همدردی با مردم عراق و در عين حال عزم راسخ در ايستادن در مقابل ديكتاتوری خود ساخته ، منجر به نزديكی دو ملت خواهد شد كه خواهان سرنگونی ديكتاتورها و برقراری دمكراسی هستند ، اما در عين حال بر حفظ استقلال و تماميت ارضی خود و در تصميم گيری در مورد سرنوشت خويش ، اينك از بلوغ كافی برخوردارند . آنها قيم نمی خواهند ، بلكه پشتيبانی جهان را در راهی كه بسوی آينده می روند ، نياز دارند. اينبار پای منافع ملتها در ميان است و نه دولتها!

 

 ^

 © 2003 by niloofarbeyzaie@gmx.at

Diese Seite ist Teil eines Framesets [this page is part of a frameset]
LOAD FRAMESET